In shortA contractor sued the employer, the supervising architectural firm and its director after its building contract was terminated and its performance guarantee called. It alleged that the architect had conspired with the employer, issued a dishonest certificate of non-completion and an interim certificate showing money owed back by the contractor, and deliberately misapplied the contract to deprive it of extensions of time and payment. The architects applied to strike the claim out, arguing that an architect owes nothing to a contractor and enjoys immunity as certifier. The court refused. There is no contract between architect and contractor, but conspiracy, procuring a breach of contract and dishonest or collusive certification are recognised causes of action against a certifier, who has no immunity unless the contract expressly makes his decisions final; the director who personally procured the acts can be sued as a joint tortfeasor. The allegations remain to be proved at trial.

On this page

  1. What happened
  2. What the court decided
  3. Why it matters
  4. What it means for you
  5. Questions we are asked
  6. Making an enquiry
  7. Sources

01What happened

The plaintiff was the main contractor for a multi-storey development in Parekklisia, Limassol, under a building contract of 12 December 2019 for €16,400,000, on the standard form of the Joint Committee for Building Contracts in Cyprus (ΜΕΔΣΚ) with quantities, Form Ε1(Α). The first defendant was the employer; the second defendant was the architectural company named in the contract as supervising architect, and the third defendant one of its directors. The parties had deleted clause 36 of the form, which provided for the architect’s decision and then arbitration as the route for resolving disputes.

The contractor’s claim, filed on 18 December 2023 under the new Civil Procedure Rules, alleged that the architects, in concert with the employer, had rejected justified applications for extensions of time so as to conceal delays caused by their own instructions; had issued a certificate of non-completion knowing it to be untrue, which the employer used to terminate the contract and to call the contractor’s performance guarantee; and had issued interim certificate no. 41 certifying that nothing further was due to the contractor and that it must repay a stated sum. The contractor pleaded conspiracy to injure, procuring a breach of contract (Civil Wrongs Law, Cap. 148, s. 34), breach of the architect’s duty to administer the contract and certify honestly and impartially, and joint liability of the director under s. 11. Its counsel expressly disclaimed any case in breach of contract, in negligence, or in the statutory tort of deceit under s. 36.

The architects and the director applied on 4 July 2024 to set aside and strike out the whole claim against them under Rule 3.3 of the 2023 Rules: no reasonable cause of action, abuse of process, and failure to comply with the pleading rules.

02What the court decided

The President of the District Court dismissed the application with costs. Striking out, he held, is a drastic step reserved for plain cases; a claim that raises a serious issue of fact, or a point of law in a developing area, should go to trial, and a defective pleading should be allowed to be amended rather than struck out (Σάουρου v. Φιλίππου (2012) 1Γ Α.Α.Δ. 2141; White Book 2021 on CPR 3.4). The ground based on non-compliance with the pleading rules failed on its own terms, because the applicants had complained only about the statement of claim but asked for the whole claim, including the claim form, to be set aside.

On the substance, the court accepted the architects’ starting point: there is no contract between a supervising architect and a contractor, so no claim in contract lies. But the causes of action pleaded did not depend on contract. Conspiracy to injure is a common-law tort applied in Cyprus through s. 29(γ) of the Courts of Justice Law (Paikkos v. Kontemeniotis (1989) 1 CLR 50); procuring a breach of contract is a statutory tort under s. 34 of Cap. 148; and a director who authorises, directs and procures a tort can be liable as a joint tortfeasor under s. 11 (Ξενοφώντος v. K.N. Zoo Bar Restaurant Ltd (2016) 1Γ Α.Α.Δ. 2786, applying C. Evans & Sons Ltd v Spritebrand Ltd [1985] 2 All ER 415). Each was a legally recognised claim, pleaded with particulars, and the court could not say it was bound to fail.

The court then addressed the claim of immunity. The contract names the architect as contract administrator and certifier, and he has a dual role: agent of the employer, and at the same time bound to act fairly and impartially when certifying (Sutcliffe v Thackrah [1974] AC 727). Judges and arbitrators enjoy immunity from suit for negligence in their decisions; certifiers do not, and an architect’s liability extends to every interim and final certificate (Keating on Building Contracts, 7th ed., §13-71 to 13-72). Immunity could arise only where the contract expressly submits defined disputes to the architect for a binding decision. Nothing of the kind was before the court. The deletion of clause 36 did not elevate the architect’s decisions to quasi-judicial finality; if anything, the removal of the arbitration route left the architect more exposed to a claim by the contractor for negligent certification (Keating §13-106). The contractor’s constitutional right of access to the court under Article 30.1 of the Constitution was unaffected by the deletion.

An architect, the court continued, may be liable to a contractor where he deliberately misapplies the contractual provisions to deprive the contractor of sums to which he would otherwise be entitled (Lubenham Fidelities v South Pembrokeshire DC [1986] 33 BLR 36; John Mowlem & Co v Eagle Star (No. 2) 62 BLR 126, where a similar strike-out application failed), and he is liable for a fraudulent misrepresentation relied on by the contractor and for any refusal to certify or incorrect certification that is fraudulent, collusive and corrupt (Keating §13-27, §13-107). Pacific Associates v Baxter [1990] QB 993 did not assist the architects: it concerned negligence and an express exclusion of the engineer’s liability, neither of which was in play. The loss claimed was not irrecoverable pure economic loss, and the fact that the same relief was sought jointly and severally against the employer did not risk double recovery.

The application was dismissed and the architects were ordered to pay the costs of it, summarily assessed at €5,256.80 plus VAT after a 20% reduction because counsel on both sides had failed to assist the court with the summary assessment.

The case continues. On 30 September 2026 the same court, on the contractor’s application of 12 April 2024, granted an interim order freezing the employer’s assets up to €8,886,476.91 until trial, with a disclosure order, finding that the conditions of s. 32 of the Courts of Justice Law were met.

03Why it matters

This is an interim, first-instance ruling: it does not bind other courts, and nothing has been decided about whether the architects in fact did what is alleged. Its significance is in what it says the law is. A supervising architect in Cyprus cannot answer a contractor’s claim with the bare assertion that he was only the employer’s agent, or that his certificates are beyond challenge. If the contractor can plead and prove dishonesty, collusion, a deliberate misapplication of the contract, conspiracy with the employer or the procuring of the employer’s breach, the architect, and a director who personally drove the conduct, can be held liable in tort, and the parties’ choice to delete the arbitration clause does not change that.

For the other side of the architect’s role, the certificates he issues and what happens when they are issued out of sequence or challenged late, see our notes on Kayias v. Vovides and Philis v. Papadopoulos.

04What it means for you

  • Architects: every certificate, including a certificate of non-completion or an interim certificate showing a negative balance, must be one you can justify on the documents, issued on your own professional judgment and not at the employer’s direction. Keep the record that shows why each decision was made.
  • Employers: pressing your architect to certify in your favour, or to refuse an extension of time you know to be justified, exposes him, and may expose you, to a conspiracy claim.
  • Contractors: a claim against the architect is possible but must be pleaded as a tort with particulars of dishonesty, collusion or deliberate misapplication; a disagreement with an honest valuation is not enough.
  • Directors of practices: the company does not shield a director who personally authorised and procured the acts complained of.

05Questions we are asked

We deleted the arbitration clause from our contract. Does that make the architect’s decisions final?

No. The court held that deleting the dispute-resolution clause does not make the architect’s decisions quasi-judicial or binding; only an express term submitting disputes to him for a final decision could do that. It simply means disputes go to court.

Can a contractor sue an architect for negligent valuation?

The claim in this case was expressly not brought in negligence. The court quoted Keating to the effect that an architect might be liable to a contractor for negligent certification where there is no arbitration clause, so the question remains open. What is clear is that dishonest, collusive or deliberately wrong certification, and conspiracy or procuring a breach, are actionable.

What does “strike out” mean and why was it refused?

A strike-out ends a claim without a trial on the ground that it is hopeless or abusive. It is refused whenever the claim raises a recognised cause of action with a real issue to be tried. Refusal says nothing about who will win.

06Making an enquiry

If you are a contractor who believes a certificate was issued dishonestly or under the employer’s direction, or an architect or practice facing such an allegation, send us the contract, the certificates in question and the correspondence around them. We reply within one business day.

Discuss your matter →   office@anastasiosmanastasiou.law  ·  +357 22 510165

07Sources

Εν συντομίαΕργολάβος ενήγαγε τον εργοδότη, την επιβλέπουσα αρχιτεκτονική εταιρεία και τον διευθυντή της μετά τον τερματισμό του οικοδομικού συμβολαίου του και τη ρευστοποίηση της εγγύησης πιστής εκτέλεσης. Ισχυρίστηκε ότι ο αρχιτέκτονας συνωμότησε με τον εργοδότη, εξέδωσε δόλιο πιστοποιητικό μη συμπλήρωσης και ενδιάμεσο πιστοποιητικό που εμφάνιζε χρήματα οφειλόμενα από τον εργολάβο, και εφάρμοσε σκόπιμα πλημμελώς το συμβόλαιο για να του στερήσει παρατάσεις χρόνου και πληρωμές. Οι αρχιτέκτονες ζήτησαν διαγραφή της απαίτησης, υποστηρίζοντας ότι αρχιτέκτονας δεν οφείλει τίποτε σε εργολάβο και απολαμβάνει ασυλία ως πιστοποιητής. Το δικαστήριο αρνήθηκε. Δεν υπάρχει σύμβαση μεταξύ αρχιτέκτονα και εργολάβου, αλλά η συνωμοσία, η πρόκληση παράβασης σύμβασης και η δόλια ή με συμπαιγνία πιστοποίηση είναι αναγνωρισμένες βάσεις αγωγής κατά πιστοποιητή, ο οποίος δεν έχει ασυλία εκτός αν το συμβόλαιο καθιστά ρητά τις αποφάσεις του τελικές· ο διευθυντής που προσωπικά προκάλεσε τις πράξεις μπορεί να εναχθεί ως συναδικοπραγήσας. Οι ισχυρισμοί μένουν να αποδειχθούν στη δίκη.

Σε αυτή τη σελίδα

  1. Τι συνέβη
  2. Τι αποφάσισε το δικαστήριο
  3. Γιατί έχει σημασία
  4. Τι σημαίνει για εσάς
  5. Ερωτήσεις που μας γίνονται
  6. Επικοινωνήστε μαζί μας
  7. Πηγές

01Τι συνέβη

Η ενάγουσα ήταν ο κύριος εργολάβος πολυώροφης ανάπτυξης στην Παρεκκλησιά Λεμεσού, με συμβόλαιο εργολαβίας της 12ης Δεκεμβρίου 2019 έναντι €16.400.000, στο τυποποιημένο Έντυπο Ε1(Α) Εργολαβικών Συμβολαίων με Ποσότητες της Μικτής Επιτροπής Δομικών Συμβολαίων Κύπρου (ΜΕΔΣΚ). Η πρώτη εναγόμενη ήταν ο εργοδότης· η δεύτερη εναγόμενη ήταν η αρχιτεκτονική εταιρεία που κατονομαζόταν στο συμβόλαιο ως επιβλέπων αρχιτέκτονας, και ο τρίτος εναγόμενος ένας από τους διευθυντές της. Τα μέρη είχαν διαγράψει τον όρο 36 του εντύπου, που προέβλεπε την απόφαση αρχιτέκτονα και κατόπιν τη διαιτησία ως οδό επίλυσης διαφορών.

Η απαίτηση του εργολάβου, που καταχωρίστηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2023 υπό τους νέους Διαδικαστικούς Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας, ισχυριζόταν ότι οι αρχιτέκτονες, σε συνεννόηση με τον εργοδότη, απέρριψαν δικαιολογημένες αιτήσεις παράτασης χρόνου για να αποκρύψουν καθυστερήσεις που οφείλονταν σε δικές τους οδηγίες· εξέδωσαν πιστοποιητικό μη συμπλήρωσης γνωρίζοντας ότι ήταν ψευδές, το οποίο ο εργοδότης χρησιμοποίησε για να τερματίσει το συμβόλαιο και να ρευστοποιήσει την εγγύηση πιστής εκτέλεσης· και εξέδωσαν το ενδιάμεσο πιστοποιητικό αρ. 41 πιστοποιώντας ότι τίποτε περαιτέρω δεν οφειλόταν στον εργολάβο και ότι αυτός έπρεπε να επιστρέψει συγκεκριμένο ποσό. Ο εργολάβος δικογράφησε συνωμοσία προς πρόκληση ζημίας, πρόκληση παράβασης σύμβασης (ο περί Αστικών Αδικημάτων Νόμος, Κεφ. 148, άρθρο 34), παράβαση του καθήκοντος του αρχιτέκτονα να διαχειρίζεται το συμβόλαιο και να πιστοποιεί έντιμα και αμερόληπτα, και κοινή ευθύνη του διευθυντή κατά το άρθρο 11. Ο συνήγορός του δήλωσε ρητά ότι η απαίτηση δεν στηρίζεται σε παράβαση σύμβασης, σε αμέλεια ή στο αστικό αδίκημα της απάτης του άρθρου 36.

Οι αρχιτέκτονες και ο διευθυντής ζήτησαν στις 4 Ιουλίου 2024 τον παραμερισμό και τη διαγραφή ολόκληρης της απαίτησης εναντίον τους κατά τον Κανονισμό 3.3 των Κανονισμών του 2023: έλλειψη εύλογης αιτίας αγωγής, κατάχρηση διαδικασίας και μη συμμόρφωση με τους κανόνες δικογράφησης.

02Τι αποφάσισε το δικαστήριο

Ο Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου απέρριψε την αίτηση με έξοδα. Η διαγραφή, έκρινε, είναι δραστικό μέτρο που επιφυλάσσεται για ξεκάθαρες περιπτώσεις· απαίτηση που εγείρει σοβαρό ζήτημα γεγονότων, ή νομικό ζήτημα σε εξελισσόμενο πεδίο, πρέπει να πάει σε δίκη, και ελαττωματικό δικόγραφο πρέπει να επιτρέπεται να τροποποιηθεί αντί να διαγραφεί (Σάουρου v. Φιλίππου (2012) 1Γ Α.Α.Δ. 2141· White Book 2021 επί του CPR 3.4). Ο λόγος της μη συμμόρφωσης με τους κανόνες δικογράφησης απέτυχε αυτοτελώς, γιατί οι αιτητές παραπονούνταν μόνο για την έκθεση απαίτησης αλλά ζητούσαν παραμερισμό ολόκληρης της απαίτησης, μαζί με το έντυπο απαίτησης.

Επί της ουσίας, το δικαστήριο δέχθηκε την αφετηρία των αρχιτεκτόνων: δεν υπάρχει σύμβαση μεταξύ επιβλέποντος αρχιτέκτονα και εργολάβου, άρα δεν χωρεί συμβατική αξίωση. Οι δικογραφημένες βάσεις όμως δεν εξαρτώνταν από σύμβαση. Η συνωμοσία προς πρόκληση ζημίας είναι αστικό αδίκημα του κοινοδικαίου που ισχύει στην Κύπρο μέσω του άρθρου 29(γ) του περί Δικαστηρίων Νόμου (Paikkos v. Kontemeniotis (1989) 1 CLR 50)· η πρόκληση παράβασης σύμβασης είναι νομοθετημένο αστικό αδίκημα κατά το άρθρο 34 του Κεφ. 148· και διευθυντής που εξουσιοδοτεί, κατευθύνει και προκαλεί αστικό αδίκημα μπορεί να ευθύνεται ως συναδικοπραγήσας κατά το άρθρο 11 (Ξενοφώντος v. K.N. Zoo Bar Restaurant Ltd (2016) 1Γ Α.Α.Δ. 2786, εφαρμόζοντας την C. Evans & Sons Ltd v Spritebrand Ltd [1985] 2 All ER 415). Καθεμία ήταν νομικά αναγνωρισμένη αξίωση, δικογραφημένη με λεπτομέρειες, και το δικαστήριο δεν μπορούσε να πει ότι ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία.

Το δικαστήριο εξέτασε κατόπιν τον ισχυρισμό περί ασυλίας. Το συμβόλαιο κατονομάζει τον αρχιτέκτονα ως διαχειριστή συμβολαίου και πιστοποιητή, και αυτός έχει διπλό ρόλο: αντιπρόσωπος του εργοδότη, και ταυτόχρονα υποχρεωμένος να ενεργεί δίκαια και αμερόληπτα όταν πιστοποιεί (Sutcliffe v Thackrah [1974] AC 727). Δικαστές και διαιτητές απολαμβάνουν ασυλία από αγωγή αμέλειας για τις αποφάσεις τους· οι πιστοποιητές όχι, και η ευθύνη του αρχιτέκτονα εκτείνεται σε κάθε ενδιάμεσο και τελικό πιστοποιητικό (Keating on Building Contracts, 7η έκδ., §13-71 έως 13-72). Ασυλία θα μπορούσε να υπάρξει μόνο όπου το συμβόλαιο παραπέμπει ρητά συγκεκριμένες διαφορές στον αρχιτέκτονα για δεσμευτική απόφαση. Τίποτε τέτοιο δεν υπήρχε ενώπιον του δικαστηρίου. Η διαγραφή του όρου 36 δεν αναβάθμιζε τις αποφάσεις του αρχιτέκτονα σε οιονεί δικαστική τελεσιδικία· αν μη τι άλλο, η αφαίρεση της οδού της διαιτησίας άφηνε τον αρχιτέκτονα περισσότερο εκτεθειμένο σε αξίωση του εργολάβου για αμελή πιστοποίηση (Keating §13-106). Το συνταγματικό δικαίωμα πρόσβασης του εργολάβου στο δικαστήριο κατά το άρθρο 30.1 του Συντάγματος παρέμενε ανεπηρέαστο από τη διαγραφή.

Αρχιτέκτονας, συνέχισε το δικαστήριο, μπορεί να ευθύνεται έναντι εργολάβου όταν εφαρμόζει σκόπιμα πλημμελώς τις συμβατικές πρόνοιες για να του στερήσει ποσά που άλλως θα δικαιούταν (Lubenham Fidelities v South Pembrokeshire DC [1986] 33 BLR 36· John Mowlem & Co v Eagle Star (No. 2) 62 BLR 126, όπου παρόμοια αίτηση διαγραφής απέτυχε), και ευθύνεται για δόλια ψευδή παράσταση στην οποία ο εργολάβος στηρίχθηκε και για κάθε άρνηση πιστοποίησης ή εσφαλμένη πιστοποίηση που είναι δόλια, με συμπαιγνία και διεφθαρμένη (Keating §13-27, §13-107). Η Pacific Associates v Baxter [1990] QB 993 δεν βοηθούσε τους αρχιτέκτονες: αφορούσε αμέλεια και ρητό όρο αποκλεισμού ευθύνης του μηχανικού, κανένα από τα οποία δεν ετίθετο. Η ζημία που αξιωνόταν δεν ήταν μη ανακτήσιμη καθαρά οικονομική ζημία, και το γεγονός ότι οι ίδιες θεραπείες ζητούνταν αλληλέγγυα και κεχωρισμένα κατά του εργοδότη δεν ενείχε κίνδυνο διπλής αποζημίωσης.

Η αίτηση απορρίφθηκε και οι αρχιτέκτονες διατάχθηκαν να καταβάλουν τα έξοδά της, που υπολογίστηκαν συνοπτικά σε €5.256,80 πλέον ΦΠΑ μετά από μείωση 20%, επειδή οι συνήγοροι και των δύο πλευρών δεν βοήθησαν το δικαστήριο στον συνοπτικό υπολογισμό.

Η υπόθεση συνεχίζεται. Στις 30 Σεπτεμβρίου 2026 το ίδιο δικαστήριο, επί αίτησης του εργολάβου της 12ης Απριλίου 2024, εξέδωσε ενδιάμεσο διάταγμα παγοποίησης των περιουσιακών στοιχείων του εργοδότη μέχρι ποσού €8.886.476,91 μέχρι την εκδίκαση, με διάταγμα αποκάλυψης, κρίνοντας ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου.

03Γιατί έχει σημασία

Πρόκειται για ενδιάμεση, πρωτόδικη απόφαση: δεν δεσμεύει άλλα δικαστήρια, και τίποτε δεν κρίθηκε για το αν οι αρχιτέκτονες πράγματι έκαναν όσα τους αποδίδονται. Η σημασία της είναι σε ό,τι λέει για το δίκαιο. Επιβλέπων αρχιτέκτονας στην Κύπρο δεν μπορεί να απαντήσει σε αξίωση εργολάβου με τον γυμνό ισχυρισμό ότι ήταν απλώς αντιπρόσωπος του εργοδότη, ή ότι τα πιστοποιητικά του είναι απρόσβλητα. Αν ο εργολάβος μπορεί να δικογραφήσει και να αποδείξει δόλο, συμπαιγνία, σκόπιμη πλημμελή εφαρμογή του συμβολαίου, συνωμοσία με τον εργοδότη ή πρόκληση της παράβασής του, ο αρχιτέκτονας, και ο διευθυντής που προσωπικά καθοδήγησε τη συμπεριφορά, μπορούν να ευθύνονται αδικοπρακτικά, και η επιλογή των μερών να διαγράψουν τη ρήτρα διαιτησίας δεν το αλλάζει.

Για την άλλη πλευρά του ρόλου του αρχιτέκτονα, τα πιστοποιητικά που εκδίδει και τι συμβαίνει όταν εκδίδονται εκτός αλληλουχίας ή αμφισβητούνται εκπρόθεσμα, δείτε τα σημειώματά μας για την Καγιάς v. Βωβίδης και τη Φιλής v. Παπαδόπουλος.

04Τι σημαίνει για εσάς

  • Αρχιτέκτονες: κάθε πιστοποιητικό, περιλαμβανομένου πιστοποιητικού μη συμπλήρωσης ή ενδιάμεσου πιστοποιητικού με αρνητικό υπόλοιπο, πρέπει να μπορείτε να το δικαιολογήσετε επί των εγγράφων, εκδιδόμενο με δική σας επαγγελματική κρίση και όχι κατ’ εντολή του εργοδότη. Κρατήστε το αρχείο που δείχνει γιατί ελήφθη κάθε απόφαση.
  • Εργοδότες: η πίεση προς τον αρχιτέκτονά σας να πιστοποιήσει υπέρ σας, ή να αρνηθεί παράταση που γνωρίζετε ότι είναι δικαιολογημένη, τον εκθέτει, και μπορεί να εκθέσει κι εσάς, σε αξίωση συνωμοσίας.
  • Εργολάβοι: αξίωση κατά του αρχιτέκτονα είναι δυνατή αλλά πρέπει να δικογραφηθεί ως αστικό αδίκημα με λεπτομέρειες δόλου, συμπαιγνίας ή σκόπιμης πλημμελούς εφαρμογής· διαφωνία με έντιμη αποτίμηση δεν αρκεί.
  • Διευθυντές γραφείων: η εταιρεία δεν προστατεύει διευθυντή που προσωπικά εξουσιοδότησε και προκάλεσε τις πράξεις για τις οποίες γίνεται παράπονο.

05Ερωτήσεις που μας γίνονται

Διαγράψαμε τη ρήτρα διαιτησίας από το συμβόλαιό μας. Αυτό καθιστά τις αποφάσεις του αρχιτέκτονα τελικές;

Όχι. Το δικαστήριο έκρινε ότι η διαγραφή της ρήτρας επίλυσης διαφορών δεν καθιστά τις αποφάσεις του αρχιτέκτονα οιονεί δικαστικές ή δεσμευτικές· μόνο ρητός όρος που παραπέμπει διαφορές σε αυτόν για τελική απόφαση θα μπορούσε να το κάνει. Σημαίνει απλώς ότι οι διαφορές πηγαίνουν στο δικαστήριο.

Μπορεί εργολάβος να εναγάγει αρχιτέκτονα για αμελή αποτίμηση;

Η αξίωση στην υπόθεση αυτή ρητά δεν στηρίχθηκε σε αμέλεια. Το δικαστήριο παρέθεσε το Keating ότι αρχιτέκτονας ενδέχεται να ευθύνεται έναντι εργολάβου για αμελή πιστοποίηση όπου δεν υπάρχει ρήτρα διαιτησίας, οπότε το ζήτημα παραμένει ανοικτό. Σαφές είναι ότι η δόλια, με συμπαιγνία ή σκόπιμα εσφαλμένη πιστοποίηση, και η συνωμοσία ή πρόκληση παράβασης, είναι αγώγιμες.

Τι σημαίνει «διαγραφή» και γιατί απορρίφθηκε;

Η διαγραφή τερματίζει μια απαίτηση χωρίς δίκη με τον λόγο ότι είναι ανέλπιδη ή καταχρηστική. Απορρίπτεται όποτε η απαίτηση εγείρει αναγνωρισμένη βάση αγωγής με πραγματικό ζήτημα προς εκδίκαση. Η απόρριψη δεν λέει τίποτε για το ποιος θα κερδίσει.

06Επικοινωνήστε μαζί μας

Αν είστε εργολάβος που πιστεύει ότι πιστοποιητικό εκδόθηκε δόλια ή κατ’ εντολή του εργοδότη, ή αρχιτέκτονας ή γραφείο που αντιμετωπίζει τέτοιο ισχυρισμό, στείλτε μας το συμβόλαιο, τα επίμαχα πιστοποιητικά και τη σχετική αλληλογραφία. Απαντούμε εντός μίας εργάσιμης ημέρας.

Συζητήστε την υπόθεσή σας →   office@anastasiosmanastasiou.law  ·  +357 22 510165

07Πηγές